In onze vieringen komen wij als gemeente bijeen om met de oude woorden van de bijbel een weg te vinden in het bestaan van nu.
Wij willen daarbij staan in de traditie van het Jodendom en van de Christelijke kerk.

Tot nu toe gebruiken we meestal de oecumenisch-klassieke orde voor de zondagmorgendienst; daarmee wordt onze verbondenheid met de kerk van alle tijden en alle plaatsen uitgedrukt. We willen daarnaast een eenvoudiger orde gaan gebruiken waarin ruimte is voor nog andere elementen in de viering dan woord en muziek.

We zouden het zo willen zeggen: liturgie schept ruimte voor ontmoeting - met God en met anderen.
In onze vieringen willen wij zó aangesproken worden dat we - met nieuwe inspiratie vervuld - het leven van alle dag weer aankunnen en met open oog en hart in de wereld staan.
De liturgie is het kloppende hart van de kerk, niet haar denkende verstand.

De eredienst bevat geen bewijsvoeringen omtrent het geloof, geen theologische verhandelingen - zij is de neerslag van een andere menselijke kunde, die van de verbeelding. Wat aan ons bestaan vooraf is gegaan, welke zin wij aan ons leven willen geven, wat wij geloven omtrent onze toekomst - dat alles wordt door verhalen, liederen en gebeden in de liturgie verbeeld.